Merhaba Herkese,
Aralık ayında sayfamı ziyaret eden sayısı bir hayli artmış (435 kişi :)), malum sebeplerden herkes girip Füsun ne yapıyor ona bakmak istemiş sanırım.
Artık bilmiyorum bunun sebebi kaos ile mi beslenmek, merak mı? ya da başka şey mi?
Bilemiyorum Altan?!!!!!
Haa birde dört gözle nişanı basmamı beklemişsiniz!!! Siz çok komiksiniz. :) Hakikaten...
Şaşırmak bile gelmiyor içimden artık..
Bu sayfaya bu son yazımdır.
Madem bu kadar merak eden var, bu cümlelerimde burada asılı kalsın.
Herkes ne düşünüyor, ne görüyor, bilmiyorum .. açıkçası bilmek de istemiyorum.
Ne anlatırsan anlat günün sonunda herkes canı nerden konuyu almak isterse oradan alıyor, nasıl bakmak isterse öyle bakıyor.
Ama birde gerçekler var. Benim gerçeklerim.
Bazılarının sapıtarak, çarpıtarak el alem denilen cemi cümleye gösterdiği şeyler var.
Çok net oldum her zaman, herkese...
Yalan hep sevimsizdi... ve ben söylemeyi hiç beceremedim.
Boşanma yazımda da değinmiştim ama daha açık bi şekilde deklere etmeye çalışacağım.
Ben 12 yaşımda bir çocuk iken, bir çocuğa AŞIK oldum. Sevdim...
Herşeyim yaptım onu, kendimden çok sevdim..
Kocam oldu... Kocam'ı çok sevdim.. Nefesim dedim. Masum bir şekilde birbirini seven çiftimiz evlendi, çoluk çocuğa karıştı.. Masum, saf bir sevgi vardı.
Ahmet, benim bir hücrem gibiydi... Bedenimden bir parçaydı... Benden ayrı asla düşünmedim onu...
Sonra yüce rabbim, bizi bir sınava tabi tuttu. Çünkü herkes sınav için gönderilmişti.
'Rabbim kimseyi çok sevme alırım senden demişti.'
Herkesin bu hayatta katlandığı, bambaşka sınavları var. Herkes kendi sınavından sorumlu, kimi sınavını veriyor kimi altında kalıp eziliyor.
BEN ALDATILDIM.
İlk sene bunu kendime bile itiraf etmeye zorlandım. Çok utandım. Utanması gereken ben değilken.
O kadar utandım ki size anlatmak için kelimelerim yetersiz kalır. Kimselere diyemedim.
Eğer Ahmet'i affetmeyi başarabilirsem, kimse ona o gözle baksın istemedim.
Yani yine kendimden öne koydum KOCAM'I.
3 Aylık HAMİLEYDİM. Yaşadıklarımı hatırladıkça, etlerim sızlıyor. Ruhum yanıyor yeniden her seferinde..
Bu evlilik içerisinde 4 yıl kaldım. Ahmet'e boşanalım diye yalvardım. YALVARMAK... bu ne demek biliyor muusnuz? Hayır! dedi. her seferinde...
Fakat o 4 senenin sonunda hala onunla görüştüğünü net bir şekilde Allah bana gösterdi.
Artık benim o evlilikte kalmam mümkün değildi.
Evet ben Ahmet'i çok seviyordum, evet benim geçmiş hayatım ondan ibaretti... evet .. evet.. evet'ler içimde hiç bitmiyordu... koca 23 yıl ...
Ama ben.... ben de vardım... ve ben olmasam 2 çocuğuma anne olabilecek biri yok.
kendimi kaybetmeye başlamıştım, kendimi kaybetmem demek hem bana haksızlık.. hem de çocuklarıma...
her kadın gibi yuvayı dişi kuş yapar... erkekler hata yapar vs vs... 4 yıl katlandığım süreç.. benim için bitmişti. boşanmaya karar verdim.
Sonra , o beni çok seven kocamın ailesi bana düşman oldu. Neden? biliyor musunuz? Boşandım diye...
'Ben kafamın dikine gitmişim. Boşanmayacak mışım. 15 yıl çekenler varmış, bende oturup çekecekmişim.
Tapusu bendeymiş, onu asla bırakmamam lazımmış..
Gidermiş.. eninde sonunda bana gelirmiş miş miş.... bitmek bilmeyen cümleler...'
'sonra boşandı şimdi görecek gününü ile başlayan diğerlerinin cümleleri.. nasıl yapacak, nasıl halledecek onca şeyi...'
sonra, halledince.. mutlu olunca ben... buna sinir olanlar ordusu..
Bir çok kadın aldatılıyor, biliyorum... ama çıkamıyor evliliğinden.. kendince sebepleri vardır elbet ama o kadınlar bile, ben çıkabildim bu evlilikten diye sinir oldular bana...
ve hala oluyorlar... yazık...
Koca tarafım bu laflarım sizedir;
öyle iddialı oynadınız ki.. / bi an ihanet eden benim sandım.
Benim anne - babamın evliliğinde babaannem yüzünden o kadar çok kavga edildi ki...
Ben evlenirken şunu dedim kendime; Kocamın ailesini her zaman, her koşulda seveceğim.
Problemler olduğunda onları büyütmeyeceğim. Görmezden geleceğim.
ve bunu yaptım da herkesi evimde yedirdim, içirdim, ağırladım.. Bir kötü lafımız yoktur birbirimize...
kahveler içtik.. 40 yıl hatırlar olması gerektiği yerde.. kimse NASILSIN? diye bile aramadı..
Nasılsın?
bu cümle bile kurulmadı.. Boşandığım gün koca sülalem tarafından kapı dışarı edildim.
Kayınpederime (Babama!!!) kira ödedim onun evinde oturduğum müddet sürecinde...
Herkes bana öfkeli, Sebep? Tazminat davası açmadım diye mi? kendime nafaka almadım diye mi? ikisini mesajları sunarak işsiz bırakmadım, tazminatsız bankadan kovdurmadım diye mi?
Sadece boşandım..
Kocamı, beni aldattığı kadına teslim ettim ellerimle... Neden bana bu öfkeniz? Gülüyorum artık size,
Kadının kadına yaptığı şiddete çok yakından şahit oldum..
Herkesin kalbini allah biliyor, ben değil... Benim canımı yakmak için yaptığınız o hareketleriniz için iki dünyaya da hakkımı helal etmiyorum size. Dilerim ki canımı yaktığınız kadar yansın canınız ve hepinizin evladı var. !!!
Eski Kocam bu laflarım sanadır;
Seni nasıl çok sevdiğimi sen ve senin ruhun... biliyor...
Bunca yaptığını hak etmediğimi o vicdanın biliyor...
Hep beni sevdiğini söyledin... ben En Değerlin :)
Boşandıktan sonra da ayrılamadık ya biz bir süre... çok uzun bir süre, nasıl ayrılınır bilemedi ruhlarımız...
ama sonra;
Bana 'Doğuda yaşasaydık ikinizi de alsaydım keşke' dediğin gün bitti. (Eylül 2023)
Sen benim bırak evlendiğim adam olmayı, boşandığım adam bile değildin artık.
Sana, temiz tuttuğum bir tarafımız var, burayı kirletme demiştim. Hatırlıyorsun.
Çocuklarımız için yüz yüze bakacağız, bir araya geleceğiz. O günlerde sığınacak bir şeyim olsun istedim.
ama ona da izin vermedin.
Gerçekten beni seven arkadaşlarım buraya bunları yazmamı istemiyorlar, insanlara üzgün olduğunu gösterme diyorlar.
sevindirme onları diyorlar.
Ben öyle düşünmüyorum biliyor muusnuz?
ister sevinin, ister üzülün!!! umurumda bile değil.
Ben bir Kadınım, Anneyim, Annemin kızıyım...
ve sonunda ben insanım.
Ben ölmek isteyecek kadar, güçsüz kaldım, kimsesiz kaldım... Ölmek isteyecek kadar acı çektim.. Geceler boyu yandım... Ahmet , küllerimi bile defalarca yaktı..
size neyi nasıl anlatayım.....
ama geçti.... geçmez sandım bende... bu acım bitmez sandım... evet yaramın izi büyük.... evet sızlıyor....
Sızlamıyor desem , ,inanacak mısınız? Bir kere bu büyük yalan.
23 yıllık bir hayat hikayesi bitmiş ve bişey olmadı mı demeliyim? acımadı kiiii mi? demeliyim :)
İnsanlar çok kötü görüyorum, biliyorum, ...
Bazı arkadaşlarım.. canımdan çok sevdiğim arkadaşlarım.
Ben sevmeye meyillliyim.. Ben yaşama gücümü buradan alıyorum....
Hayatımdan çıkan dostlarım...
Ben şükürdeyim....
Ben sevmeyi ve sevilmeyi seçiyorum..
Ben yaşamayı ve çocuklarımı çok seviyorum.
Ben kalabalığımı seviyorum, kardeşlerimi, gerçek beni anlayan dostlarımı...
Ben, bana sunulan hayatı sevgiyle kucaklıyorum.
ve boşandığım için bir gün bile bana acaba dedirtmeyen eski kocam, şükürler olsun.
İyi ki kendimi seçtim.
Yolun yoluma değmesin.
Benim yolum ışıklı....
Allah'ım.... Şükür Rabbim...
31.12.2024